Ο σακχαρώδης διαβήτης προκαλεί βλάβες στα μικρά αγγεία και νευροπάθεια (απώλεια αισθητικότητας).

Αυτό είναι δυνατό να έχει συνέπειες ιδιαίτερα στο πόδι, που δέχεται μεγάλες πιέσεις κατά τη στάση και τη βάδιση. Η απώλεια αισθητικότητας σημαίνει και απώλεια της προστατευτικής αισθητικότητας. Έτσι ο ασθενής βαδίζει χωρίς να αισθάνεται πόνο τραυματίζοντας το δέρμα του και τις αρθρώσεις. Είναι λοιπόν δυνατό η χρόνια ‘τριβή’ στο δέρμα να προκαλέσει ‘έλκη’(πληγές), ή και κατάγματα στα οστά (που λόγω έλλειψης πόνου δεν έγιναν αντιληπτά).

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό και με τη μειωμένη δυνατότητα επούλωσης που έχει ο διαβητικός λόγω της μικροαγγειοπάθειας, οδηγούν σε πληγές που δεν κλείνουν, επιμολύνσεις από μικρόβια, οστεομυελίτιδα και παραμορφώσεις στο πόδι (συνήθως απώλεια ποδικής καμάρας).

Η μαγνητική τομογραφία βοηθά στο να διαγνωστεί η έκταση του προβλήματος.

Συχνά απαιτούνται χειρουργικοί καθαρισμοί και μερικές φορές ακρωτηριασμοί δακτύλων, τμήματος του ποδιού ή και ολόκληρου του ποδιού, αφού λόγω των λοιμώξεων απειλείται και η γενική κατάσταση του ατόμου.

Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη που περιλαμβάνει:

  • Προσεκτική περιποίηση δέρματος

  • Προσεκτικό κόψιμο νυχιών

  • Περιποίηση πληγών νωρίς με επίβλεψη ειδικού

  • Επίσκεψη στον ειδικό αν ο ασθενής διαπιστώνει ότι αλλάζει το σχήμα του ποδιού του

Στις λιγότερο προχωρημένες καταστάσεις το πρόβλημα μπορεί να ελεγχθεί με :

  • χρήση ειδικά διαμορφωμένων παπουτσιών (που δεν πιέζουν το δέρμα), ή νάρθηκες,

  • γύψο πλήρους επαφής (εμποδίζει την ‘τριβή’ του δέρματος και επιτρέπει την επούλωση),

  • με επανορθωτικές χειρουργικές επεμβάσεις (αρθροδέσεις).

Ένα από τα προβλληματα του διαβητικού ποδιού είναι η νευροαρθροπάθεια του Charcot, που οδηγεί σε κατακερματισμό των οστών και σταδιακή παραμόρφωση. Αφού αρχικά το πόδι τοποθετηθεί σε γύψο πλήρους επαφής, ώστε να περάσουμε στο στάδιο της σκλήρυνσης του οστού, θα χρειαστούν επεμβάσεις αρθρόδεσης, για να σταθεροποιηθεί το πόδι, όπως στην παρακάτω εικόνα: